آهورا دانلود

احتمال حضور رابرت دنیرو در فیلم مستقل شخصیت جوکر

دیدگاه‌ها برای احتمال حضور رابرت دنیرو در فیلم مستقل شخصیت جوکر بسته هستند

احتمال حضور رابرت دنیرو در فیلم مستقل «جوکر» (Joker)

این بازیگر یکی از گزینه‌های مد نظر کمپانی برادران وارنر برای ایفای نقش شخصیتی اصلی در این فیلم است.

اولین جزئیات درباره شخصیت‌های حاضر در فیلم مستقل «جوکر» منتشر شده و رابرت دنیرو نیز یکی از گزینه‌های مد نظر کمپانی برادران وارنر برای ایفای‌نقش یک شخصیت اصلی در این فیلم است. برادران وارنر برنامه‌های زیادی برای این فیلم با بازی واکین فینیکس تدارک دیده‌اند و به باور بسیاری از طرفداران، این فیلم پتانسیل بالایی خواهد داشت. حال در جدیدترین اخبار منتشر شده، اطلاعات جدیدی درباره کارکترهای این فیلم منتشر شده است. به نقل از وبسایت That Hashtag Show، این فیلم نه تنها دنیای مستقل خود را خواهد داشت، بلکه اسطوره‌ای جدید از شخصیت جوکر خلق می‌کند. این بدان معنی‌است که این اثر لزوماً نباید داستان کامیک‌بوک‌های جوکر را دنبال کند و او را همان شخصیت شرور همیشگی نشان دهد که به نظر منطقی می‌آید. حال شخصیت‌های حاضر در این فیلم را با هم مرور می‌کنیم. متاسفانه این شخصیت‌ها از کامیک‌بوک‌های جوکر گرفته نشده و به عبارتی شخصیت‌هایی جدید و نو هستند.

پنی:

“این کارکتر بازه سنی ۶۰ تا ۷۴ سال را دارد و سفید پوست است. او روزگاری زنی جوان و زیبا بوده و در دوران سالمندی نیز همین احساس را می‌کند. در عین حال، بالا رفتن سنش باعث ایجاد بیماری‌های مختلف شده که سلامتی وی را به خطر می‌اندازد. پنی در یک آپارتمان کوچک در محله لوور ایست ساید در کنار پسرش زندگی می‌کند؛ پسری که او را بزرگ کرده و برای استراحت به خانه می‌آید. پسر پنی با کارفرمای خود دچار مشکل می‌شود و احساس می‌کند که زندگی‌اش نباید این چنین باشد نمی‌تواند قبول کند که به چنین جایی رسیده است.”

بسیاری بر این باورند که شخصیت پنی همان مادر جوکر است که در طول زندگی خود با بیماری‌ روانی مبارزه می‌کند. طبق خبرهای منتشر شده، قرار است بازیگر جوانی نقش این شخصیت را بازی کند اما این هنرپیشه هنوز مشخص نیست.

سوفی دوموند:

“سوفی دوموند بازه سنی ۲۷ تا ۳۴ سال را دارد و یک بازیگر آمریکایی-آفریقایی یا یک بازیگر لاتین قرار است نقش وی را بازی کند. او زیبا نیست و زیبا نبودنش اورا اذیت می‌کند و تحمل این موضوع برایش سخت است. او مادری تنها است که در همان محله لوور ایست ساید زندگی کرده و وظایفش را به بهترین نحو ممکن انجام می‌دهد. او تلاش می‌کند تا اوضاع شهر روی او تاثیری نگذارد. سوفی دوموند می‌داند که چه سیستمی در برابر او و مردم جامعه قرار دارد و علت اصلی تمام این بی‌عدالتی‌ها چیست. او تنها سعی دارد تا از هر فرصتی برای استراحت استفاده کند.”

موری فرانکلین:

” وی شخصیتی است که بازه سنی ۶۵ تا ۷۵ سال را دارد و یک سفید پوست است.”

اطلاعات بیستری درباره این شخصیت منتشر نشده اما به‌نظر می‌رسد رابرت دنیرو گزینه اصلی کمپانی برادران وارنر برای بازی در نقش شخصیت موری فرانکلین است.

راندال:

“راندال یک شخصیت سفید پوست است که بازه سنی ۴۰ تا ۵۹ سال را دارد. او عقیده دارد که عاقل‌ترین و داناترین شخص در هر مکان است. او در تلاش است تا خود را به عنوان یک الگو و استاد برای همه معرفی کند در حالیکه او تنها به دنبال خودنمایی است.”

گری:

“او یک شخصیت در بازه سنی ۳۰ تا ۴۹ سال است. او بهترین دوست راندال بوده و بسیار خوشتیپ است و روابط دوستانه بسیار خوبی با همکاران خود دارد. او جز شخصیت‌های محترم و قابل احترام این فیلم است.”

هویت وان:

“او یک شخصیت در بازه سنی ۵۰ تا ۶۹ سال است. او هتل‌داری با سابقه است که تفکراتی سنتی و تجربیات زیادی دارد و قبول کردن یک چیز برای او سخت است و به هیچکس اهمیت نمی‌دهد.”

کارآگاه گریتی:

“این شخصیت بازه سنی ۵۰ تا ۵۹ سال را دارد. او کارآگاهی پلیس در شهری است که در تمام طول حرفه کاری‌اش در این زمینه، از قوانین پیروی کرده است. او هیچ توجهی به عواقب سیاسی و اجتماعی پرونده‌های خود ندارد و این موارد را در نظر نمی‌گیرد.”

کارآگاه بورک:

“این شخصیت بازه سنی ۳۰ تا ۳۹ سال را دارد. او نیز یک کارآگاه پلیس و همکار گریتی است که از قدرت‌اش سو استفاده می‌کند و چندان اخلاق خوبی ندارد”

تاریخ اکران این فیلم مورد انتظار هنوز مشخص نیست اما طبق شایعات منتشر شده، مراحل ساخت و فیلمبرداری این فیلم از ماه سپتامبر امسال (شهریور الی مهر) آغاز می‌شود.

نویسنده: مانی شکیبایی

نوشته احتمال حضور رابرت دنیرو در فیلم مستقل شخصیت جوکر اولین بار در دانلود رایگان فیلم و سریال با لینک مستقیم پدیدار شد.

آغاز فیلمبرداری قسمت دوم فیلم مورد انتظار ایت

دیدگاه‌ها برای آغاز فیلمبرداری قسمت دوم فیلم مورد انتظار ایت بسته هستند

فیلمبرداری قسمت دوم فیلم مورد انتظار «ایت» (It: Chapter 2) به طور رسمی آغاز شد.

جیمز مک آووی، بازیگر قسمت دوم این فیلم ترسناک از آغاز مراحل فیلمبرداری این فیلم خبر داد.

جیمز مک آووی، بازیگر فیلم «ایت: قسمت دوم» (It: Chapter 2) که قرار است نقش بزرگسالی شخصیت بیلی دنبورا را در این فیلم ایفا کند، با انتشار تصویری در صفحه شخصی اینستاگرام خود از آغاز مراحل تولید و فیلمبرداری این فیلم خبر داد. طبق متنی که او در زیر عکس منتشر کرده، مراحل فیلمبرداری این فیلم در شهر تورنتو کانادا آغاز شده است. داستان این فیلم ۲۷ سال پس از اتفاقات قسمت اول به‌وقوع می‌پیوندد. جسیکا چستین در نقش بزرگسالی بورلی مارش ملقب به بو، جیمز مک آووی در نقش بزرگسالی بیلی دنبورا، بیل هیدر در نقش بزرگسالی ریچی توزیر، جیمز رانسون در نقش بزرگسالی ادوارد کسبراک، اندی بین در نقش بزرگسالی استنلی اوریس، آیزاها مصطفی در نقش بزرگسالی مایک هنلن و جی رایان در نقش بزرگسالی بن هنسکام از جمله ستارگانی هستند که در قسمت دوم این فیلم ترسناک و مهیج به ایفای نقش می پردازند.

همچنین اعلام شده که بیل اسکارشگورد باری دیگر قرار است نقش شخصیت دلقک شیطانی پنی وایز را در این فیلم ایفا کند. کارگردانی این فیلم باری دیگر برعهده اندی موشیاتی خواهد بود. فیلمنامه این فیلم نیز به قلم گری دوبرمن براساس رمان‌های استفن کینگ نوشته خواهد شد. همانطور که می‌دانید، فیلم «ایت» در شهریور سال گذشته اکران شد و توانست موفقیت زیادی به‌دست آورد و با استقبال خوب طرفداران و منتقدان روبرو شود. این فیلم در سینماهای امریکا فروشی ۳۲۷٫۴ میلیون دلاری را ازآن خود کرد و با فروش خارجی ۳۷۲٫۹ میلیون دلاری‌اش توانست فروش جهانی خود را به رقم خوب ۷۰۰ میلیون دلار برساند. «ایت: قسمت دوم» در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ (۱۵ شهریور ۱۳۹۸) به‌روی پرده‌های سینما می‌رود.

نویسنده: مانی شکیبایی

نوشته آغاز فیلمبرداری قسمت دوم فیلم مورد انتظار ایت اولین بار در دانلود رایگان فیلم و سریال با لینک مستقیم پدیدار شد.

بررسی The Incredibles 2 ؛ بازگشت خانواده آقای شگفت انگیز

دیدگاه‌ها برای بررسی The Incredibles 2 ؛ بازگشت خانواده آقای شگفت انگیز بسته هستند

سال ۲۰۰۴ بود که کارگردان خوش ذوق استودیوی پیکسار، «براد برد» ما را با خانواده شگفت انگیزان آشنا کرد و انیمیشن Incredibles را به ما معرفی کرد که در زمانه خود ژانر سوپرقهرمانی را از آن خود کرد. در آن سالها هنوز مارول و دی سی و ابرقهرمانانشان سینماها را فتح نکرده بودند و این گونه قهرمانان را در جای جای سینما نمی دیدید. شگفت انگیزان متشکل از یک پدر و مادر و سه فرزند خود بودند که قدرت‌های خارق العاده و منحصر به فردی هم نداشتند و بیشتر توانایی‌هایشان در ابرقهرمانان کامیک بوک‌های رایج و محبوب دیده می‌شد (کافیست نگاهی به ۴ شگفت انگیز و شخصیت فلش بیندازید) اما طنز و بعد خانوادگی که در اثر نهفته بود، آن را به یک انیمیشن بی‌نقص کرد و دو جایزه اسکار همان سال (بهترین انیمیشن و بهترین تدوین صدا) را هم به خانه برد.

بررسی The Incredibles 2

حالا پس از گذشت ۱۴ سال استودیو پیکسار و دیزنی تصمیم گرفته‌اند قسمت دوم انیمیشن شگفت انگیزان را بالاخره روانه اکران کنند، بینندگان مهد کودکی شگفت انگیزان الان پشت کنکوری یا دانشجو هستند و بعد از گذشت این زمان نسبتا طولانی، پیکسار ریسک بزرگی می‌کند که شگفت انگیزان ۲ را می‌سازد اما تجربه ساخت دنباله‌های قصه اسباب بازی و موفقیت آنها در گیشه ثابت کرده که آثار پیکسار لااقل تا امروز جادوانه هستند و بینندگان وفاداری را دارند. اما آيا پیکسار و براد برد که بار دیگر در مقام کارگردان ظاهر شده توانسته‌اند همان شگفتی ۱۴ سال پیش را با آقای شگفت انگیز و بانوی محترمه بیافرینند؟

  • استودیو سازنده: پیکسار و والت دیزنی
  • کارگردان: براد بیرد
  • صداپیشگان: هالی هانتر، ساموئل ال جکسون،کریگ تی نسلون
  • بودجه فیلم: 200 میلیون دلار

بررسی The Incredibles 2

با وجود گذشت این همه سال، انیمیشن Incredibles 2 دقیقا از ثانیه بعد از پایان قسمت اول آغاز می‌شود و انگار نه انگار که عمری از بیننده‌ها گذشته است. درست همانجایی که شروری به نام Underminer به شهر حمله کرد و قصد دزدی از گاوصندوق بانک مرکزی را داشت. خانواده شگفت انگیزان دوباره دست به کار شده و به همراه فروزن جلوی او می‌ایستند اما او موفق به فرار می‌شود و صدمات و خرابی‌هایی که نبرد گروه شگفت انگیزان و این ابرشرور به بار می‌آورد، مسئولان و دولتمردان را عاصی می‌کند.

بررسی The Incredibles 2

آنها مانند سال‌های قبل بازهم ابرقهرمان بودن را ممنوع کرده و این خانواده را تبعید می‌کنند اما بعد از مدتی برادر و خواهری پیدا می‌شوند که همچون پدرشان نسبت به ابرقهرمانان حس دوستی دارند و قصد دارند با ادامه راه پدر مرحومشان، برای جبران زحمات آنها کمکشان کنند. این برادر و خواهر تصمیم می‌گیرند دنیای مبارزات و سختی‌های یک ابر قهرمان را از دید دوربینی که به لباس آنها وصل می‌شود به دنیا نشان دهند تا تصاویر دروغ پردازی رسانه‌ها نسبت به اقدامات آنها را از ذهن جهانیان پاک کنند و تصمیم می‌گیرند فعلا فقط با خانم شگفت انگیز یا همان Elastigirl کار را به طور آزمایشی پیش ببرند...

بررسی The Incredibles 2

اولین چیزی که در برخورد دوباره با این خانواده به چشم می‌آید، حس آشنایی بیش از حد با جادوی انیمیشن است که باعث شده شخصیت‌ها و محیط درست همانند سالیان گذشته به نظر بیایند و یک تفاوت اساسی داشته باشند: کیفیت و بافت تصاویر بسیار بسیار قوی‌تر و بهتر که بی‌شک باعث شگفتی بیننده می‌شود. پیکسار و تیم طراحانش در این اثر سنگ تمام گذاشته و روی کوچکترین جزییات هم کار مضاعفی انجام داده‌اند و سکانس‌ها و نماهایی را هم در طول انیمیشن جای داده‌اند که نشان دادنشان صرفا یک قدرت نمایی در زمینه گرافیکی و زبدگی کارشان است (صحنه سشوار کشیدن وایولت و یا کنار استخر بودن و ... که ضرورتی برای بودنشان نیست ولی با دیدنشان شگفت زده خواهید شد)

بررسی The Incredibles 2

از این حیث باید گفت که پیکسار کار خود را به نحو احسنت انجام داده و همچون قسمت اول که در زمانه خود پیشتاز انیمیشن‌ها بود، شگفت انگیزان ۲ هم یک سروگردن بالاتر از آثار همرده خود از منظر طراحی و گرافیک قرار می‌گیرد، اما باید اعتراف کرد که این شگفتی برخلاف قسمت اول در همه جنبه‌ها و عناصر انیمیشن نیست و وقتی کار به فیلمنامه می‌رسد، کمی تا قسمتی رنگ می‌بازد.

بررسی The Incredibles 2

فیلمنامه‌های پیکسار همیشه به نوآوری و خلاقیت خود مشهور هستند و حدس‌ها و کلیشه‌های مخاطب را در هم می‌شکنند. حتی در آخرین اثر آنها یعنی COCO با یک پیچش داستانی غافلگیرکننده داستان را در انتها جذابیت خاصی بخشیدند و آن را از دام یک قصه تکراری و روزمره در آوردند. انیمیشن شگفت انگیزان ۱ در زمانی اکران بود که با انبوه آثار سوپرقهرمانی روبرو نبودیم و حالا اکران قسمت دوم دقیقا در بحبوحه جو و هیجان این فیلم‌ها مصادف بوده و ناخودآگاه با این گونه آثار مقایسه می‌شود. اینجاست که باید دو خبر را به عرضتان برسانم، یکی بد و یکی خوب.

بررسی The Incredibles 2

خبر خوب آنکه داستان Incredibles 2 با وجود هجوم و موج این سبک فیلم‌ها، دچار بازیچه و تاثیرپذیری نشده و کماکان اصالت خویش را حفظ می‌کند. المان‌های خانوادگی و چاشنی طنز اثر منحصر به فرد بوده و مانند آن را در هیچ اثری از مارول و دی سی ندیده‌ایم. اما خبر بد آنکه برخلاف سایر آثار پیکسار، کلیشه در اینجا وجود دارد و داستان از همان دقایق اولیه ابتدایی تا انتها قابل حدس است و هیچ گره گشایی خاص و توییست ناگهانی هم در کار نیست. برای بیشتر باز کردن این موضوع نیازمند به اسپویل کردن داستان هستم و فلذا از این کار خودداری می‌کنم اما همین بس که بدانید که دیالوگ‌های شخصیت‌های فیلم کاملا شخصیت و هویت آنها را نمایان می‌سازد و این مساله در فیلمنامه‌ای که از شرکت خلاق پیکسار در آمده، جایز نیست!

بررسی The Incredibles 2

جدا از بحث کلیشه فقدان یک شخصیت منفی قوی و به یاد ماندنی همچون کاراکتر سیندروم در قسمت قبل در شگفت انگیزان ۲ به شدت حس می‌شود و سوپرقهرمانانی که ابرشرور(یا ابرشروران) واقعی را در برابر خود نداشته باشند، با عقل سلیم چندان جور در نمی‌آیند. البته این نقطه ضعف فیلمنامه سعی شده که با آوردن مسائلی همچون شخصیت اعجوبه Jack Jack (همان نوزاد معروف خانواده که تقریبا هر قدرتی را داراست) پوشانیده شود و می‌توان گفت که از پس این مهم تاحدی برآمده است. فیلمنامه یک حسن دیگر هم دارد اینست که همانند سایر آثار پیکسار هم قشر بزرگسال را جذب می‌کند و هم برای کم سن و سال ترها چیزی در چنته دارد.

بررسی The Incredibles 2

  • شاید قرار بود که داستان چیز دیگری باشد
  • یک سال بعد از اکران و درو کردن جوایز مختلف توسط انیمیشن شگفت انگیزان ۱،کمپانی THQ که در آن زمان حق و حقوق ساخت بازی از روی آثار پیکسار-دیزنی را داشت دو بازی بر اساس این انیمیشن ساخت. یکی به نام The Incrediblesکه ماجرای انیمیشن نخست را در بر می‌گرفت و یکی با نام The Incredibles: Rise of the Underminer. بازی دوم حالا با اکران قسمت دوم اما زیر سوال رفته! می‌گویید چرا؟ پاسخ اینست: بازی The Incredibles: Rise of the Underminer درست بعد از سکانس پایانی قسمت اول و با حمله Underminer آغاز می‌شد، یعنی همین خط داستانی قسمت جدید با این تفاوت که داستان بازی کاملا فاز دیگری داشت و به ماجراهای نبرد فروزون و آقای شگفت انگیز با این ابرشرور و یارانش می‌پرداخت.در بازی با روبات‌ها و اختراعات مهلک Underminer‌از جمله Magnomizer و Crustodian مبارزه می‌شد و این ابرشرور صرفا دنبال پول‌های بانک نبود بلکه در فکر تصرف جهان به وسیله روبات‌های غول‌پیکرش بود. حالا انیمیشن فعلی این خط داستانی را کاملا عوض کرده و باید وقایع این بازی را در حقیقت یک فیلمنامه هیچ‌گاه ساخته نشده تصور کنیم (البته فیلمنامه انیمیشن فعلی به مراتب بهتر از این بازی است)
  • بررسی The Incredibles 2
  • همچنین بد نیست بدانید بازی جدیدی بر اساس شخصیت‌های خانواده شگفت انگیز به نام Lego Incrediblesساخته شده که وقایع هر دو قسمت را روایت می‌کند و به زودی نقد اختصاصی آن توسط دیجیاتو منتشر می‌شود. ضمنا برای بیشتر آشنا شدن با این خانواده می‌توانید کامیک‌بوک‌های منتشر شده از آنها را که در 15 قسمت انتشار یافتند نیز بیابید و بخوانید.

بررسی The Incredibles 2

نکته دیگری که باید به آن اشاره کرد، اصرار پیکسار به استفاده از همان تیم صداپیشگی اثر اول است که در همگی کاراکترها به جز شخصیت دش لحاظ شده است. (صداپیشه دش طبیعتا به بلوغ رسیده و صدایش را نوجوان دیگری ادا می‌کند که انصافا خوب از عهده این کار برآمده) اما در این بین با اینکه صداها هنوز روی کاراکترها می‌نشینند اما صدای Elastigirl که خانم هالی هانتر ۶۰ ساله آن را اجرا می‌کند، کمی بیش از حد پیر بوده و با روحیه شاداب و سرزنده این کاراکتر همخوانی ندارد. جیغ‌ها و غرغرهای او حقیقتا بیشتر به مادربزرگ خانواده می‌آید تا مادری جوان و ماجراجو.

بررسی The Incredibles 2

صداگذاری و تدوین انیمیشن Incredibles 2 برای تمامی فعالان این صنف یک کلاس درس سینما محسوب می‌شود و فیلمبرداری انیمیشن (پدیده‌ای که حتی اسمش به گوش برخی ناآشناست ولی خوشبختانه این روزها در جامعه انیمیشن سازان کشور بیشتر به آن توجه می‌شود) مبهوت کننده است. به طور کلی مثل همان مبحث گرافیکی کار که گفتیم شگفت انگیزان ۲ رودست ندارد، باید اعتراف کرد که این انیمیشن از همه نظر در بخش‌های فنی با نمره کامل و سربلند بیرون می‌آید و اصل شگفتی‌اش در همین قسمت‌ها جا خوش کرده‌اند.

بررسی The Incredibles 2

انیمیشن شگفت انگیزان ۲ به مثابه شخصیت‌های دوست داشتنی و به یادماندنی‌اش، تمامی طرفداران قدیمی را راضی نگه می‌دارد و مخاطبان جدید خود را نیز در این دریای پرتلاطم سوپرقهرمانان، با اثری خلاقانه روبرو می‌کند که در ریشه‌هایش بوی کلیشه هم به مشام می‌رسد اما نه آنطور که بیننده را دلسرد کند. شگفت انگیزان ۲ مثل سفری دوباره به مکانی آشنا و خوش آب و هواست که خاطرات بد را هم با خود دارد ولی خوبی‌اش به بدی‌هایش می‌چربد و نمی‌توان از آن گذشت.

بررسی The Incredibles 2

پی نوشت: هنوز هم بهترین دنباله پیکسار برای آثارش سری داستان اسباب بازی (به خصوص قسمت سوم) آن است و بس اما شگفت انگیزان ۲ درست مانند ادامه شرکت هیولاها و نمو که آبرومندانه بودند رفتار می‌کند و نه مثل ماشین‌ها ۲ که شکست کامل بود.

The post بررسی The Incredibles 2 ؛ بازگشت خانواده آقای شگفت انگیز appeared first on دیجیاتو.

نخستین تصاویر فیلم ترسناک “راهبه”

دیدگاه‌ها برای نخستین تصاویر فیلم ترسناک “راهبه” بسته هستند

نخستین تصاویر فیلم ترسناک “راهبه”

فیلم سینمایی “راهبه”(The Nun) یک اثر فراطبیعی در ژانر وحشت و دومین تجربه سینمایی “کورین هاردی”(Corin Hardy) بوده و در شهریورماه روی پرده سینماها می رود.

 

نخستین تصاویر فیلم ترسناک "راهبه"

همزمان با انتشار نخستین تیزر از فیلم ترسناک “راهبه” مجموعه نخستین تصاویر این فیلم سینمایی منتشر شد.

فیلم سینمایی “راهبه” به کارگردانی “کورین هاردی” اکران بین المللی خود در سینماهای امریکای شمالی را از ۷ سپتامبر سال ۲۰۱۸ توسط برادران وارنر آغاز خواهد کرد.

 

نگارش فیلم‌نامه اثر ترسناک “راهبه” را “گری دوبرمن” بر پایهٔ داستانی از دوبرمن و جیمز وان بر عهده داشته و کمپانی “نیو لاین سینما” ساخت این اثر را انجام داده است.

این فیلم اسپین‌آف از فیلم احضار ۲ است و پنجمین فیلم در مجموعه فیلم‌های احضار محسوب می‌شود. فیلم احضار از جمله ترسناک ترین آثار سینمایی هالیوود طی سالهای گذشته ست.

احضار فیلمی فراطبیعی ترسناک، محصول سال ۲۰۱۶ آمریکا به کارگردانی جیمز وان است. این فیلم دنبالهٔ فیلم ترسناک احضار می‌باشد که در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳ اکران شده بود.

 

پاتریک ویلسون و ورا فارمیگا یکبار دیگر نقش دو متخصص مسائل ناشناخته به نام‌های اِد و لورِن وارن (بر اساس واقعیتی نقل شده از همین زوج) را ایفا می‌کنند. احضار ۲ در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۶ توسط برادران وارنر اکران شد.

تیسا فارمیگا، دمیان بیچیر، شارلوت هوپ، اما اپلتون، سندرا روسک، مارک استیگر، سیمون ری، بونی آرونز و بانی آرونز بازیگرانی هستند که در فیلم راهبه به ایفای نقش پرداخته اند.

نوشته نخستین تصاویر فیلم ترسناک “راهبه” اولین بار در دانلود فیلم جدید | دانلود مووی. پدیدار شد.

دانلود فیلم Seven Days In Entebbe 2018

دیدگاه‌ها برای دانلود فیلم Seven Days In Entebbe 2018 بسته هستند

دانلود رایگان فیلم Seven Days In Entebbe 2018 با کیفیت BluRay 720p

پیش نمایش فیلم اضافه شد

نسخه کم حجم و با کیفیت x265 اضافه شد

کیفیت ۴۸۰p اضافه شد

کیفیت ۱۰۸۰p اضافه شد

منتشر کننده فایل: Film2Movie
ژانر : جنایی , غم انگیز , مهیج , تاریخی

۵٫۷/۱۰ از ۳,۳۸۴ رای

مدت زمان : ۱۰۷ دقیقه
زبان : انگلیسی
کیفیت : BluRay 720p
فرمت : MKV
انکودر : F2M
حجم : ۹۷۵ مگابایت
محصول : آمریکا , انگلیس
ستارگان : Daniel Bruhl, Rosamund Pike, Eddie Marsan, Ben Schnetzer
کارگردان : Jose Padilha
لینک‌های مرتبط : جستجوی زیرنویس کیفیت‌های دیگر

خلاصه داستان :
هفت روز در انتبه ، فیلمی مهیج و تاریخی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی خوزه پادیلا می‎باشد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است ، در سال ۱۹۷۶ ، پروازی که به سوی پاریس در حال حرکت است ، به ناگاه دچار بحران شده و گروهی از هواپیماربایان مسیر آن را به سوی فرودگاه شهر انتبه در اوگاندا منحرف می‌کنند و…

دانلود فیلم Seven Days In Entebbe 2018

دانلود با کیفیت BluRay 720p ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود با کیفیت BluRay 480p ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود با کیفیت BluRay 1080p ریلیز F2M

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

نسخه کم حجم و با کیفیت x265 (کیفیت BluRay 720p ریلیز RMT)

| لینک مستقیم |

جستجوی زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود پیش نمایش فیلم با دو کیفیت متفاوت

نسخه کم حجم : | لینک مستقیم |

نسخه حجم بالا : | لینک مستقیم |

دانلود فیلم Seven Days In Entebbe 2018

نوشته دانلود فیلم Seven Days In Entebbe 2018 اولین بار در دانلود رایگان فیلم و سریال با لینک مستقیم پدیدار شد.

انتقاد برنده اسکار از نقدهای مردانه

دیدگاه‌ها برای انتقاد برنده اسکار از نقدهای مردانه بسته هستند

انتقاد برنده اسکار از نقدهای مردانه

بری لارسون، بازیگر ۲۸ ساله برنده اسکار نقدهای سینمایی را در اختیار مردان سفیدپوست دانسته و خواستار حضور بیشتر زنان و رنگین پوستان در این عرصه شد.

 

انتقاد برنده اسکار از نقدهای مردانه

بری لارسون بازیگر سینما ادعا کرد نقد فیلم نیز در حوزه نویسندگان سفید جای دارد و تاکید کرد که این حوزه نیز نیاز به تغییر دارد. بازیگر فیلم «کونگ: جزیره جمجمه» گفت مخاطبان به این ترتیب اجازه پیدا نمی‌کنند به صورت واقعی وارد مباحث مربوط به فیلم شوند. لارسون که در مراسم جوایز لوسی صحبت می‌کرد گفت نمی‌تواند بپذیرد که یک مرد ۴۰ ساله سفیدپوست نقد بنویسد و اعلام کند فیلم «چروکی در زمان» مناسب نیست؛ چرا که این فیلم با تمرکز بر زنان و رنگین‌پوستان ساخته شده است و در عین حال موضوعی نوجوانانه دارد.

وی در عین حال تاکید کرد که در میان این اقشار استعداد زیادی وجود دارد و دقیقا فرصتی برای دیده شدنشان نیست. نظرات لارسون بازتاب وسیعی در میان جامعه نقد فیلم آمریکا یافت.

همزمان با این اظهارات اعلام شد از میان ۱۰۰ فیلم پرفروش باکس‌آفیس آمریکا در سال ۲۰۱۷، ۸۲ درصد نقدها توسط منتقدان سفیدپوست نوشته شده است. این نتیجه با بررسی نزدیک به ۲۰ هزار نقد به دست آمده است. در عین حال مردان سفیدپوست نزدیک به ۶۵ درصد نقدها را نوشته‌اند و سهم زنان سفیدپوست ۱۸ درصد بوده است.

 

بری لارسون برنده جایزه بهترین بازیگر زن اسکار برای فیلم «اتاق» در سال ۲۰۱۴ بود. وی همان زمان نیز به تبعیض جنسیتی در هالیوود اشاره کرده بود. این بازیگر ۲۸ ساله آمریکایی قرار است در فیلم‌های آینده مارول در نقش کاپیتان مارول ظاهر شود.

نوشته انتقاد برنده اسکار از نقدهای مردانه اولین بار در دانلود فیلم جدید | دانلود مووی. پدیدار شد.

لکه ماژیک را پاک کن، در ترفندهای زندگی با گجت نیوز

دیدگاه‌ها برای لکه ماژیک را پاک کن، در ترفندهای زندگی با گجت نیوز بسته هستند

حذف لکه ماژیک

در ترفندهای زندگی امروز می‌خواهیم یک بار برای همیشه از شر لکه های ماژیک خلاص شویم. فقط با چند ترفند ساده لکه هرگونه ماژیک را از سطوح مختلف حتی لباس هایتان پاک کنید.

نوشته لکه ماژیک را پاک کن، در ترفندهای زندگی با گجت نیوز اولین بار در گجت نیوز. پدیدار شد.

مجله نقد: نقد فیلم Ready Player One – ردی پلیر وان + عکس

دیدگاه‌ها برای مجله نقد: نقد فیلم Ready Player One – ردی پلیر وان + عکس بسته هستند

به گزارش مجله فیلم

آبراهام لینکلن جمله‌ی معروفی دارد که می‌گوید: «تنها چیزی که برای پیروزی شیطان کافیه، اینه که آدم‌های خوب دست روی دست بزارن». استیون اسپیلبرگ یکی از این آدم‌های خوب است که خیلی وقت بود دست روی دست گذاشته بود. یا حداقل وقتی هر از گاهی سعی می‌کرد تا در مقابل شیطان ایستادگی کند طوری شکست می‌خورد که دمش را روی کولش می‌گذاشت و برای مدتی سعی می‌کرد در کارش دخالت نکند. اما اسپیلبرگ بالاخره با «ردی پلیر وان» (Ready Player One) ثابت می‌کند که شاید به‌طور کامل جلوی پیروزی شیطان را نگرفته باشد، اما کاملا دست به سینه هم نیستاده است. ناسلامتی داریم درباره‌ی استیون اسپیلبرگ بزرگ حرف می‌زنیم. کسی که زمانی رهبر همه‌ی ما بوده است. کسی که زمانی هدایت یک ارتش را برعهده داشته است و چنان فتوحات و حماسه‌های بزرگی را رقم زده است که هنوز که هنوزه تاریخ‌نویسان و شاعران از او به نیکی یاد می‌کنند و اسمش را با افتخار و صلابت در اسطوره‌ها می‌آورند. اسپیلببرگ حکم اسکندر و ناپلئون سینما را دارد. او کسی است که یک تنه فرهنگِ بلاک‌باسترسازی هالیوود که امروزه شاهدش هستیم را به وجود آورده است و آن را کامل کرده است. وقتی به تاریخ معاصر سینما نگاه می‌کنیم نیمی از نمادهای فرهنگ عامه یا متعلق به آثار اوست یا آثار او یکی از بزرگ‌ترین منابع الهام دیگر نمادهای فرهنگ عامه بوده است. از همین رو اسپیلبرگ برای ما حکم همان قهرمان‌ تاریخ‌سازی را دارد که نه تنها دوران خوش و هیجان‌انگیزی را برایمان رقم زد، بلکه تاثیراتش آن‌قدر بزرگ و گسترده و به‌یادماندنی بود که هنوز در بدترین روزهایمان می‌توانیم با به خاطر آوردن آن روزها لبخند بزنیم. اما اخیرا وقتی داشتم کارنامه‌ی فیلمسازی اسپیلبرگ را مرور می‌کردم، متوجه شدم آخرین بلاک‌باستر موفق او «جنگ دنیاها» است که مربوط به ۱۳ سال قبل می‌شود. بله، بزرگ‌ترین بلاک‌باسترساز سینما ۱۳ سال آزگار است که ما را چشم به راه گذاشته است. ۱۳ سال است که اجازه داده است تا شیطان بدون مقاومت به فعالیتش ادامه بدهد. البته که اسپیلبرگ در این مدت فیلم‌های خیلی خوب متعددی ساخته است. تصمیم گرفته است تا از تجربه‌اش استفاده کرده و سراغ پروژه‌های جدی‌تر برود و فیلم‌هایی در تضاد با بلاک‌باسترهایش بسازد. فیلم‌هایی مثل «لینکلن»، «مونیخ»، «پُل جاسوس‌ها» و «پُست». اگر او با فیلم‌هایی مثل «پارک ژوراسیک»، «آرواره‌ها» و «ای-تی» فرهنگ عامه‌ی ما را ساخته است، با درام‌های تاریخی بزرگسالانه‌ی جدی‌اش سعی کرده تا ادای دینی به فرهنگ عامه‌‌ی زمان خودش کند. به دورانِ قبل از به پاخیزی بلاک‌باسترها و تسخیر سینما توسط آنها. انگار اسپیلبرگ یک‌جور احساس وظیفه می‌کند.

بالاخره او یکی از کسانی بود که فرهنگ بلاک‌باسترسازی را پایه‌ریزی کرد. ولی حالا آفریننده چشم باز کرده است و دیده است موجودی که خلق کرده بود، زنجیرهایش را پاره کرده است و به هیولایی تبدیل شده است که در حال خراب کردن و بلعیدن خود سینما است. موجودی که نمادی از جذابیت ناب و معنای خالص سینما بود جای خودش را به هیولایی داده است که دارد خود همان چیزی را که نمایندگی‌اش می‌کند از بین می‌برد. هر طرف را که نگاه می‌کنیم بلاک‌باسترهای بی‌کیفیت و دوزاری مثل مور و ملخ از سر و کول سینما بالا می‌روند و می‌توان تصور کرد که اسپیلبرگ وقتی با چنین صحنه‌‌های وحشتناکی روبه‌رو می‌شود از خودش بدش می‌آید. اینکه چگونه مفهوم بلاک‌باسترسازی تغییر کرده است و به یک حرف زشت پوست انداخته است. کسی که برخی از سرزنده‌ترین و هیجان‌انگیزترین بلاک‌باسترهای سینما را ساخته است باید سیل بلاک‌باسترهای مارولی و جنگ ستارگانی امروز را ببیند که بدون هیچ اثری می‌آیند و می‌روند. کسی که برخی از تیز و برنده‌ترین بلاک‌باسترهای سینما را ساخته است باید به تماشای بی‌حس و حال‌ترین و خسته‌کننده‌ترین فیلم‌های هالیوودی بنشیند. کسی که برخی از شخصی‌ترین و صمیمی‌ترین فیلم‌های پرخرج سینما را ساخته است باید تماشا کند که چگونه دست اندازی تهیه‌کننده‌ها و روئسای کمپانی‌ها در فیلم‌ها عادی شده است. باید تماشا کند که چگونه استودیوها کارگردانان را به خاطر تلاش برای ساختن فیلم‌های خودشان اخراج می‌کنند و چگونه کارگردانان کاربلد و خوش‌ذوق پس از وارد شدن به کارخانه‌ی هالیوودِ این روزها نابود می‌شوند. باید تماشا کند که بی‌مغزترین و تکراری‌ترین فیلم‌ها در حالی می‌فروشند که فیلم‌های خوب نادیده گرفته می‌شوند. درحالی «واندر وومن»‌ها و «بلک پنتر»ها به عنوان شاهکار مورد تحسین قرار می‌گیرند که یک هفته بعد فراموش می‌شوند. تعجبی ندارد در چنین فضای پُرهرج و مرجی که کمپانی‌های پول‌پرست سعی می‌کنند تا از علاقه‌ها و انتظارات بسیار پایین سینماروها به نفع سودآوری خودشان سوءاستفاده کنند، به کسی مثل اسپیلبرگ بیش از پیش نیاز داریم. در چنین دورانی فیلمی مثل «پُست» به عنوان فیلمی که از دل تاریخ بیرون آمده است و سینمای پرفروش قبل از «آرواره‌ها» را به نمایش می‌گذارد (چند ستاره‌ی تمام‌عیار، یک فیلمنامه‌ی آتشین با دیالوگ‌های هوشمندانه و یک سوژه‌ی حساس از دنیای واقعی) از اهمیت بسیاری برخوردار است. اسپیلبرگ اگرچه با درام‌های جمع و جورش در سال‌های اخیر سعی کرده تا از نام شناخته‌شده‌اش در بین عموم سینماروها استفاده کند تا آنها را با جنس فیلم‌های پرسروصدای قبل از آغاز فرمانروایی بلاک‌باسترها آشنا کند، ولی همگی قبول داریم که اسپیلبرگ فقط در صورتی می‌توانست حس انزجارش درباره‌ی روند بلاک‌باسترزده‌ی این روزهای هالیوود را اعلام کند که خودش آستین‌هایش را بالا بزند و دوباره وارد میدان شود.

ردی پلیر وان

فقط در صورتی می‌توانست مشکلِ فیلم‌های بیگ پروداکشن تیر و طایفه‌ی مارول و دی‌سی و تمام فرانچایزها و ریبوت‌هایی که سودای به راه انداختن دنیاهای سینمایی را دارند نشان بدهد که خودش فیلمی بسازد که تا بتوانیم از آن برای تشخیص بلاک‌باسترهای قلابی استفاده کنیم. درست مثل کاری که کریستوفر نولان با «بتمن»‌هایش و جرج میلر با «مد مکس: جاده‌ی خشم» انجام داد. هر دو کاری کردند تا ابد فیلم‌های ابرقهرمانی سایه‌ی سنگین «شوالیه‌ی تاریکی» را روی سر خود احساس کنند و بهترین اکشن‌های بهترین فیلم‌های پرخرج در مقایسه با «جاده‌ی خشم» شبیه دعوای دوتا بچه‌ی چهار ساله در مهدکودک به نظر برسند. آیا اسپیلبرگ با یک فیلم ماجراجویانه‌ی پاپ‌کورنی جدید از راه می‌رسد که معنای ساختن فیلم‌های پاپ‌کورنی را به دیگران آموزش بدهد؟ متاسفانه خیلی راحت می‌توان فیلم‌های پاپ‌کورنی را اشتباه گرفت. برای خیلی‌ها فیلم‌های پاپ‌کورنی، فیلم‌هایی هستند که با بی‌تفاوتی تماشایشان می‌کنیم و به محض بالا آمدن تیتراژ آخر فراموششان می‌کنیم. فیلم‌های پاپ‌کورنی، فیلم‌هایی هستند که اگرچه هیچ حسی نسبت بهشان نداریم، ولی آن‌قدرها خسته‌کننده هم نیستند که تماشایشان را نیمه‌کاره رها کنیم. اینها فیلم‌های پاپ‌کورنی نیستند. اینها فیلم‌های ضعفی هستند که چون چیزی برای عرضه ندارند و از طرف دیگر ابعاد بزرگی دارند به این نتیجه می‌رسیم که حتما پاپ‌کورنی هستند. یعنی نماینده‌ی سینمای واقعی نیستند. ولی اتفاقا فیلم‌های پاپ‌کورنی می‌توانند نماینده‌ی سینمای واقعی باشند. سینمایی که عموم مردم را در سالنی که تک‌تک صندلی‌هایش پُر شده است جمع می‌کنند و حس شگفتی، ترس، هیجان، نگرانی و همذات‌پنداری‌شان را برمی‌انگیزند. سینمای پاپ‌کورنی به معنی سینمایی بی‌اهمیت و ضعیف نیست. بلکه به معنی سینمایی است که طیف گسترده‌ای از مردم را فارغ از سن و جنس در مقابل شلیکِ خلاقیت خالص سینما قرار می‌دهد. اگرچه در ابتدا به نظر می‌رسید که «بی‌اف‌جی» (The BFG) همان فیلمی خواهد بود که تاج فرمانروایی سینمای «اسپکتکل» را به اسپیلبرگ برمی‌گرداند، ولی آن فیلم با وجود تک و توک سکانس‌های اسپیلبرگی تمام‌عیاری که داشت روی هم رفته فیلم عقب‌افتاده‌ و ناامیدکننده‌ای بود. ولی از اولین تریلرهای «ردی پلیر وان» به نظر می‌رسید این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست. یکی از دلایلی که از اولین لحظه‌ای که چشممان به «ردی پلیر وان» افتاد و از کارگردانی آن توسط اسپیلبرگ قند توی دل‌مان آب شد به خاطر این بود که خب، اسپیلبرگ با این فیلم به خانه‌اش برگشته بود. او قرار بود فیلمی درباره‌ی فرهنگ عامه‌ای بسازد که خودش در ساخت آن نقش پُررنگی داشته است و با ساختن فیلم‌هایی مثل «پُست» نشان داده است که یکی از دغدغه‌های خودش هم است. در تریلرهای این فیلم همان جنس ماجراجویی سای‌فای و فانتزی‌ای که در «برخورد نزدیک از نوع سوم»، «گزارش اقلیت» و «جنگ دنیاها» دیده‌ایم احساس می‌شد. به عبارت دیگر اسپیلبرگ با «ردی پلیر وان» فقط قصد نداشت یک بلاک‌باستر اسپیلبرگی بسازد، بلکه قصد داشت یک بلاک‌باستر اسپیلبرگی دهه‌ی هشتادی بسازد.

«ردی پلیر وان» با وجود ایده‌ی هیجان‌انگیزی که دارد، کتاب خوبی نیست. یا بهتر است بگویم داستانی است که در قالب کتاب جواب نمی‌دهد

بالاخره «ردی پلیر وان» اقتباسی از روی کتابی به همین نام نوشته‌ی ارنست کلاین است. این کتاب یک‌جورهایی حکم کتابی را دارد که توسط یک نِرد برای نِردها نوشته شده است. کتابی که فقط به بازی‌های ویدیویی اشاره نمی‌کند، بلکه درون یک بازی ویدیویی که نقش یک دنیای مجازی را دارد جریان دارد. فقط به فیلم‌ها و بازی‌ها و انیمه‌ها و سریال‌های تلویزیونی فرهنگ عامه ارجاع نمی‌دهد، بلکه در ارجاعاتش غلت می‌زند. فقط حول و حوش کاراکتری که در اوقات فراغتش گیمر است نمی‌پردازد، بلکه اتفاقا تمام شخصیت‌های اصلی و فرعی‌اش گیمرهای حرفه‌ای هستند. فقط هر از گاهی از ادبیات گیمری و گیک‌ها استفاده نمی‌کند، بلکه کاراکترهایش بی‌وقفه در حال وراجی درباره‌ی علاقه‌های نِردپسندانه‌شان هستند. تمام اینها در حالی است که خط اصلی داستان درباره‌ی یکی از نِردپسندانه‌ترین کارهای گیک‌ها است. داستان در دنیایی جریان دارد که هدست‌های واقعیت مجازی و حسگرهای حرکتی به چیزهایی فراتر از پلی‌استیشن وی‌آرها و کینکت‌های محدودِ امروزی رفته‌اند و شعار «شما کنترلر هستید» دیگر یک شعار تبلیغاتی توخالی نیست. در این آینده، بازی واقعیت مجازی غول‌آسایی به اسم «اویسیس» وجود دارد که چیزی فراتر از یک بازی ویدیویی معمولی است. بزرگ‌ترین و پرجزییات‌ترین بازی‌های اوپن ورلد امروزی در مقایسه با عظمت آن خنده‌دار هستند. اویسیس حتی فراتر از یک دنیای مجازی هم است. اویسیس یک کیهانِ مجازی است. اویسیس آن‌قدر بزرگ است که شاید بتوان از آن به عنوان اولین نمونه از دنیاهای موازی استفاده کرد. شاید حتی بتوان از آن به عنوان اولین نمونه برای اثبات اینکه ما درون شبیه‌ساز کامپیوتری بیگانگان یا آیندگان زندگی می‌کنیم استفاده کرد. وقتی جیمز هالیدی (مارک رایلنس)، خالق اصلی اویسیس می‌میرد، در وصیت‌نامه‌اش یک ماموریت جهانی برای تمام شهروندان دنیای مجازی‌اش از خود بر جای می‌گذارد. او سه ایستر اِگ در سرتاسر دنیایش مخفی کرده است که هر کسی بتواند به آنها برسد مالک تمام دارایی‌های او به‌علاوه‌ی اویسیس می‌شود. شخصیت اصلی قصه، پسری به اسم وید واتس (تای شریدان) است که یکی از میلیون‌ها نفری است که روز و شبشان را به جستجو برای پیدا کردن سرنخی برای رسیدن به ایستر اِگ‌های هالیدی سپری می‌کند. ارنست کلاین داستانی نوشته است که در آن برای اینکه برنده باشی و به پول و شهرت برسی، باید تبدیل به دیوانه‌ترین گیمر و گیک دنیا شوی.

ready player one

خلاصه این داستان طوری طراحی شده است که اگر در آینده «ردی پلیر وان» به‌طور رسمی کتاب مقدس نِردها نام بگیرد تعجب نمی‌کنم. و اگر چنین اتفاقی هم نیافتد هم باز تعجب نمی‌کنم. یکی از دلایلش به خاطر این است «ردی پلیر وان» با وجود ایده‌ی هیجان‌انگیزی که دارد، کتاب خوبی نیست. یا بهتر است بگویم داستانی است که در قالب کتاب جواب نمی‌دهد. یا حداقل نحوه‌ی نگارش کلاین طوری است که این‌طور به نظر می‌رسد. در هر صورت بزرگ‌ترین مشکلِ کتاب ارنست کلاین این است که بیشتر از اینکه یک کتاب باشد، حکم پیش‌نویس مفصلی از دنیای داستان را دارد. «ردی پلیر وان» نه تنها شامل مقدار زیادی توضیحات حوصله‌سربر درباره‌ی ویژگی‌ها و ساز و کار اویسیس می‌شود، بلکه از آنجایی که ما با کاراکترهایی سروکار داریم که به گیک‌بودنشان می‌نازند و از آنجایی که داستان در دنیایی جریان دارد که ارجاعات فرهنگ عامه از سر و رویش می‌بارد، بخش‌های زیادی از داستان به یک سری توضیحات نِردپسندانه اختصاص دارد. مثلا کلاین در بخش‌های قابل‌توجه‌ای از کتاب که از ساختار مقاله‌های پیش‌نمایش بازی پیروی می‌کنند، بخش‌های گوناگون و قوانین و پیچیدگی‌های اویسیس را توضیح می‌دهد. یا بیوگرافی هالیدی و نحو‌ه‌ی شکل‌گیری ایده‌ی اویسیس را  مرور می‌کند. وید واتس و تمام کاربران اویسیس سلیقه‌ و علاقه‌مندی‌های خودشان را از طریق آواتارهایش به نمایش می‌گذارند و کلاین آن‌قدر عاشق فرهنگ عامه‌ی دهه‌ی هشتاد است که فکر می‌کند ردیف کردنِ ارجاعات مختلف به فیلم‌ها و سریال‌ها و بازی‌های آن دوران به تنهایی هیجان‌انگیز است. ولی حقیقت این است که پس از مدتی به خودمان می‌آییم و می‌بینیم در حال خواندن صفحه پشت صفحه توضیحاتِ وید درباره‌ی سرگرمی‌هایی که دوست دارد یا دوستانش دوست دارند هستیم که خسته‌کننده است. «ردی پلیر وان» به عنوان ماجراجویی چندتا نوجوان برای پیدا کردن گنجینه‌ی طلا در دنیایی فانتزی حکم یک داستان پرسرعت را دارد. هر وقت کلاین سر اصل مطلب می‌رود، کتاب در بهترین حالتش قرار دارد و هر وقت تصمیم می‌گیرد تا از حرکت بیاستد تا ارجاعاتش به فرهنگ عامه را مثل بروشور کبابی عباس آقای سر کوچه ردیف کند با دست‌انداز روبه‌رو می‌شود. کلاین فکر می‌کند اگر وید یک صفحه درباره‌ی ماشین دلورن از «بازگشت به آینده» و تمام ارتقاهایی که روی آن انجام داده است و تمام شخصی‌سازی‌های ظاهری‌اش صحبت کند تبدیل به کاراکتر قابل‌لمسی می‌شود که خیلی از ما به جایگاه‌اش حسودی می‌کنیم. کلاین قصد دارد سراغ همان حسی که نسبت به کلکسیونرها داریم برود. تماشای کلکسیونرها که درباره‌ی مجسمه‌ها و اکشن فیگورها و کاسه و بشقاب‌هایشان با طرح گودزیلا و بتمن صحبت می‌کنند هیجان‌انگیز است. اما در حد تماشای آنها، نه خواندن توضیحات طولانی درباره‌ی اینکه طرح بتمن وسطِ بشقاب چه اندازه‌ای است و مربوط به کدام بتمن می‌شود.

یکی از اولین قوانین داستانویسی، شخصیت‌پردازی و دنیاسازی به‌طور غیرمستقیم و از طریق عمل شخصیت‌ها است. ارنست کلاین تقریبا به‌طور کامل روی این قانون خط کشیده است و همین کتابش را به چیزی تبدیل کرده است که ایده‌اش را دوست دارم، ولی اجرایش را نه. بالاخره «ردی پلیر وان» یک داستان ارجاع‌محور است و یکی از چیزهایی که فیلم‌ و سریال‌های مدرن با تم دهه‌ی هشتادی را جذاب می‌کند حدس زدن ارجاعاتشان به دست خودمان است. مثلا وقتی در سریال «چیزهای عجیب‌تر» (Stranger Things)، کاراکترها سر از دنیای وارونه در می‌آورند و آنجا با تخم‌های دماگورگن روبه‌رو می‌شوند یا قربانیانشان را میخ شده به در و دیوارهای لزج محل اختفایشان می‌بینیم لازم نیست کسی بهمان توضیح بدهد که در حال دیدن صحنه‌ای از «بیگانه»‌ هستیم. به خاطر همین است که می‌گویم کتاب کلاین بیشتر در قالب یک پیش‌نویس مفصل برای تبدیل شدن به فیلم کار می‌کند. توضیحات کلاین وسیله‌ای هستند تا سازندگان فیلم آنها را به نمونه‌های دیدنی تغییر بدهند. نتیجه از آن دست کتاب‌هایی است که نوشته شده تا به فیلم تبدیل شود. به خاطر همین بود که برای اقتباس اسپیلبرگ از روی آن هیجان‌زده بودم. چون وقتی با فیلم سروکار داریم، اسپیلبرگ لازم نیست تا تک‌تک ارجاعات فیلمش به فرهنگ عامه را برای تماشاگران توضیح بدهد و یک به یک روی هرکدام از آنها زوم کند. اتفاقا ماشینِ دِلورن از «بازگشت به آینده» در فیلم هم حضور دارد. ولی اسپیلبرگ آن را فقط وسط یک مسابقه قرار می‌دهد و به اصل مطلب که خود مسابقه است می‌پردازد. البته که خوره‌های سرگرمی می‌توانند فیلم را نگه دارند و فریم به فریم عقب و جلو ببرند و تمام ارجاعاتِ حول و حوش دِلورن را در بیاورند. ولی در نهایت با این ماشین فقط به عنوان یک ماشین رفتار می‌شود که اگر ماهیت آن را حدس زدید که چه بهتر، ولی اگر نزدید هیچی. فیلم وسط اکشنِ، تماشاگران را سر کلاس آموزش فرهنگ عامه نمی‌نشاند. از این جهت «ردی پلیر وان» بیشتر به «لگو بتمن» و سریال «چیزهای عجیب‌تر» رفته است. از این جهت که ارجاعات فیلم به فرهنگ عامه بیشتر از اینکه جلوی پیشرفت داستان را بگیرد، سرعت و انرژی داستان را افزایش می‌دهند. البته این حرف‌ها به این معنا نیست که فیلم به‌طور کامل از بزر‌گ‌ترین مشکل کتاب جاخالی داده است. کماکان با فیلمی مواجه‌ایم که با یک نریشن بیش از اندازه طولانی و بد شروع می‌شود؛ یکی از همان نریشن‌هایی که باعث می‌شود دنیای غنی و تامل‌برانگیز داستان سطحی به نظر برسد. انگار فیلم حوصله‌ی دنیاسازی ندارد و خیلی زود می‌خواهد از روی آن عبور کند. در حالی که دنیای «ردی پلیر وان» به عنوان یک دنیای سایبرپانک دستوپیایی که در آن جامعه نقش مهمی در سقوط استانداردهای زندگی داشته است از اهمیت بسیاری برخوردار است.

ready player one

ولی خیلی زود متوجه شدم اسپیلبرگ بیشتر از اینکه علاقه‌ای به شخصیت‌پردازی و بررسی پیچیدگی‌های دنیایش به عنوان یک علمی‌-تخیلی سخت در مایه‌های «هوش مصنوعی» یا «بلید رانر ۲۰۴۹» داشته باشد، فقط می‌خواهد خوش بگذراند. به نظر ‌می‌رسد بزرگ‌ترین چیزی که اسپیلبرگ را به کارگردانی این فیلم جذب کرده است ارائه‌ی سکانس‌های اکشن درون یک دنیای مجازی باشد. چون دقیقا فیلم هر وقت سراغ اکشن می‌رود و از کاراکترهایش به عنوان نمایندگان تماشاگران در دنیای فیلم استفاده می‌کند در بهترین حالتش قرار دارد و وقتی سراغ پرداخت قوس شخصیتی کاراکترها و تم‌های داستانی‌اش می‌رود در بهترین حالت نصفه و نیمه ظاهر می‌شود و در بدترین حالت آزاردهنده و خسته‌کننده. در واقع اسپیلبرگ هرچه در صحنه‌های اکشن روی دست کتاب بلند شده است، در زمینه‌ی شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌نویسی به دام کمبودهای کتاب افتاده است. یا حتی بدتر. درست مثل کتاب کیفیت اکثر دیالوگ‌ها به حدی بد است که گویی فیلمنامه توسط یک بچه‌ی دبستانی نوشته شده است که حالا که در انشای «علم بهتر است یا ثروت» بیست گرفته است، تصمیم گرفته تا شانسش را در فیلمنامه‌نویسی برای یک فیلم پرخرج هالیوودی امتحان کند. خبر خوب این است که اسپیلبرگ و تیمش کتاب را برای هرچه سینمایی‌تر کردن آن تقریبا به‌طور کامل متحول کرده‌اند. خط داستانی اصلی تقریبا یکسان باقی مانده است، ولی اتفاقاتی که برای کاراکترها می‌افتد و چالش‌هایی که پشت سر می‌گذارند تغییر کرده است که شاید بهترین اتفاقی که افتاده است اکشن‌محورتر شدن فیلم در مقایسه با کتاب است. مثلا اولین چالشی که شکارچیان ایستر اِگ در کتاب با آن روبه‌رو می‌شوند تمام کردن یک بازی سخت قدیمی روی یک دستگاه آرکید است. ولی اسپیلبرگ جای آن را با یک مسابقه‌ی تمام‌عیار در سبک ماریو کارت که در آن همه‌چیز از موتور قرمز کاندا در «آکیرا» تا تی‌رکس و کینگ کونگ داریم تغییر کرده است. اسپیلبرگ همیشه یکی از کارگردانانی بوده است که می‌توان روی او به عنوان یکی از اندک کسانی که راه و روش کوریوگرافی یک سکانس اکشن بزرگ و تعقیب و گریزهای تعلیق‌زا را بلد است حساب کرد و او در جریان این مسابقه‌ی اتومبیل‌رانی کولاک می‌کند. ما دو نوع اکشن خوب داریم. نوع اول اکشنی است که با هدف ایجاد تعلیق و تنش طراحی می‌شود و نوع دوم اکشنی است که با هدف گرد کردن چشمان تماشاگر از تعجب و انداختن یک لبخند بزرگ از شدت لذت روی صورتش ساخته می‌شوند. نوع دوم اکشنی است که معمولا در انیمه‌ها شاهدش هستیم. مثلا در انیمه‌ی «آکیرا» بعضی‌وقت‌ها دست به دست هم دادن انفجارهای غول‌آسا و زمین‌لرزه‌های تخریبگر و پسر نوجوانی با یک آرپی‌جی لیزری در دست که به نبرد با پسر نوجوان دیگری که از قدرت‌های فرابشری وحشتناکی بهره می‌برد منجر به سکانس‌های اکشنی می‌شود که تماشای به تصویر کشیده شدن آنها با جزییات سرسام‌آوری که می‌توان حرکت تک‌تک ذرات خاک را در هوا دنبال کرد مساوی با شگفتی مطلق. در این لحظات مهم‌ترین سوالی که ذهنم را درگیر می‌کند این است که سازندگان چگونه موفق شدند چنین چیزی را به اجرا در بیاورند؟

اسپیلبرگ هرچه در صحنه‌های اکشن روی دست کتاب بلند شده است، در زمینه‌ی شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌نویسی به دام کمبودهای کتاب افتاده است

این سوالی بود که در هنگام اکشن‌های «ردی پلیر وان» هم از خودم می‌پرسیدم. اسپیلبرگ با این فیلم ثابت می‌کند بهترین کارگردان هالیوودی برای بازسازی انیمه‌های ژاپنی است. در دورانی که فیلم‌های هالیوود مشکل جدی اکشن دارند، اسپیلبرگ با این فیلم نحوه‌ی انجام درست این کار را نشان می‌دهد. مسئله این است که در بطن سکانس‌های اکشن بزرگ که چیزی فراتر از مبارزه‌ی تن به تن دو نفر هستند یک تضاد بزرگ هم وجود دارد. وقتی با یک مبارزه‌ی تن به تن سروکار داریم، تهدید قابل‌لمس است. ولی وقتی سوپرمن و ژنرال زاد شروع به شوت کردن یکدیگر درون آسمان‌خراش‌های متروپولیس می‌کنند، وقتی دار و دسته‌ی دام تورتو روی یک دریای یخ‌زده با ماشین‌هایشان به مصاف با یک زیردریایی می‌روند یا وقتی در یک دنیای مجازی با ماشینی همراه می‌شویم که سعی می‌کند از بین پاهای تی‌رکس عبور کند و بعد از مشت‌های کینگ کونگ عصبانی جاخالی بدهد، انتقال حس ترس و تعلیق به تماشاگر سخت‌تر می‌شود. چگونه می‌توانید از درگیری دو خدا که حتی خراب شدن آسمان‌خراش‌ها روی سرشان هم بهشان آسیب نمی‌زند تعلیق ایجاد کنید؟ چگونه می‌توان وحشت ناشی از خراب شدن شهر روی سر مردمی را که نظاره‌گر این صحنه هستند منتقل کنید؟ نبرد پایانی «مرد پولادین» به این دلیل بد است چون انگار نه انگار نصف شهر با خاک یکسان می‌شود. این سکانس آن‌قدر یکنواخت ادامه پیدا می‌کند که در نهایت در مقابل این همه خرابی کرخت شده‌ایم. این موضوع بزرگ‌ترین آفت بلاک‌باسترهای این روزهای هالیوود است. هالیوودی‌ها نمی‌توانند از اکشن‌هایی با ابعاد بزرگ کوتاه بیایند، ولی حداقل باید مدیریت آنها را یاد بگیرند. مسابقه‌ی اتوموبیل‌رانی «ردی پلیر وان» تمام فاکتورهای یک اکشن شلخته را دارد. ولی اسپیلبرگ موفق می‌شود جای «شلخته» را با یک «هرج و مرج دل‌انگیز» عوض کند. نکته‌ی اول اینکه اسپیلبرگ موسیقی را از این سکانس حذف می‌کند. شاید هرکس دیگری به جای اسپیلبرگ بود، به جنبه‌ی ویدیو گیمی این سکانس نگاه می‌کرد و تصمیم می‌گرفت یک آهنگ راک دهه‌ی هشتادی روی این سکانس تدوین کند. ولی مسئله این است که موسیقی باعث می‌شود تا این سکانس بیش از اندازه کارتونی شود و جدیتش را از دست بدهد. در حالی که هرکسی که هدست واقعیت مجازی روی سرش گذاشته است می‌داند که نه تنها واقعیت مجازی قادر به گول زدن مغز برای باور کردن چیزهای غیرواقعی است، بلکه مسابقه‌دهنده‌ها هم با کشته شدن در این مسابقه، تمام دارایی‌هایشان را از دست می‌دهند.

ready player one

پس اسپیلبرگ با حذف موسیقی و تمرکز روی صداهای محیطی، جدیت و ترس مسابقه دادن در مسیری را که همه‌جور خطر عجیب و غریبی برای رانندگانش کمین کرده است انتقال می‌دهد. تنها چیزی که در هنگام دویدن کینگ کونگ روی ساختمان‌های کنار مسیر مسابقه می‌شنویم، صدای کوبنده‌ی پاهای اوست که وحشتِ له شدن زیر یکی از آنها را منتقل می‌کند. نکته‌ی بعدی اینکه اسپیلبرگ از طریق صداهای محیطی، چشمان‌مان را وسط این همه شلوغی و آشوب و تکه‌های متحرک فراوان هدایت می‌کند. صداگذاری این سکانس به حدی خوب است که حتی وقتی با چشمان بسته، به این سکانس گوش دادم می‌توانستم یک مسابقه‌ی اتوموبیل‌رانی را با تمام جزییاتش در ذهنم تجسم کنم. می‌توانستم احساس کنم که اسپیلبرگ از طریق صدا دارد داستانگویی می‌کند. دارد داستان این زد و خوردها را روایت می‌کند. سینما اگرچه به عنوان یک مدیوم ویژوال شناخته می‌شود، ولی صدا اگر مهم‌تر از تصویر نباشد کمتر نیست. حذف صدا از سینما مثل حذف یک پا می‌ماند. شاید هنوز بتوانیم با عصا نقل‌مکان کنیم، ولی نمی‌توان محدودیت‌هایی که ایجاد می‌شود را نادیده گرفت. از آنجایی که صدا به اندازه‌ی تصویر دیده نمی‌شود، معمولا صداگذاری در سینما دست‌کم گرفته می‌شود. ولی صدا به اندازه‌ی تصویر برای داستانگویی اهمیت دارد و سکانس اتوموبیل‌رانی «ردی پلیر وان» یکی از نمونه‌های واضح آن است. وقتی با چنین سکانسِ پرهیاهویی سروکار داریم، کارگردان باید از هر ابزاری که در چنته دارد برای جلوگیری از گم شدن تماشاگر استفاده کند. از صدای کلفت لاستیک‌های ماشینِ شاسی بلند ایچ، دوست وید تا صدای سوتِ موتور آرتمیس که نیم‌ثانیه قبل از ظاهر شدن، حضورش را اعلام می‌کند. از صدای بوق قطاری که به محض وارد شدن به صحنه توسط مشت کینگ کونگ متلاشی می‌شود تا صدای ترمز کامیون هجده چرخ و قیچی کردنش وسط خیابان. از صدای جرینگِ لوت کردن سکه‌های بازیکنان کشته شده تا لحظه‌ای که وید بعد از خرید بنزین به سقف ماشینش مشت می‌کوبد و ماشینش در حالی که دارد دور می‌زند، چرخ‌های جمع شده‌اش را باز می‌کند و با صدای تالاپ ذوق‌مرگ‌کننده‌ای روی آسفالت فرود می‌آید.

ولی نبوغ کارگردانی این سکانس به صداگذاری‌اش خلاصه نمی‌شود. زاویه‌ی دوربین در این سکانس اهمیت بسیاری در رسیدن آن به اکشنی درگیرکننده دارد. وقتی با اکشنی مواجه‌‌ایم که ابعاد بزرگی دارد، باید آن را به شکلی به تصویر کشید که بزرگی‌اش به بیننده منتقل شود. از آنجایی که اکثر فیلم‌های این روزها در محیط‌های کامپیوتری جریان دارند، کارگردانان علاقه‌ی فراوانی دارند تا دوربین را بدون محدودیت در فضا به پرواز در بیاورند. ولی کارگردان باید حواسش باشد که کامپیوتری‌بودن محیط به این معنی نیست که می‌تواند قوانین فیزیک دنیای واقعی را زیر پا بگذارد. مثلا نقطه نظر ما در سکانس اتوموبیل‌رانی «ردی پلیر وان»، وید و بقیه‌ی رانندگان است. بنابراین دوربین همیشه در کنار ماشین‌ها باقی می‌ماند و هیچ‌وقت از زمین فاصله نمی‌گیرد. به این ترتیب اسپیلبرگ به بهترین شکل ممکن می‌تواند رانندگی به سمت یک تی‌رکس یا تحت تعقیب قرار گرفتن توسط کینگ کونگ را به تصویر بکشد. او به راحتی می‌توانست دوربین را بلند کند و در محیط کامپیوتری فیلم حرکات متحیرالقول اجرا کند، ولی تصمیم می‌گیرد تا دوربین را در حد زاویه‌ی دید انسان‌ها نگه دارد. حالا این را مقایسه کنید با دوربین افتضاح «حاشیه‌ی اقیانوس آرام: طغیان». برخلاف فیلم اول که گیرمو دل‌تورو دوربین را برای به تصویر کشیدن عظمتِ یگرها در کنار انسان‌ها نگه داشته بود و اکشن‌ها را از پایین به بالا فیلمبرداری می‌کرد، فیلم دوم دوربین را از زمین بالا آورده است. بنابراین اگرچه در حال تماشای روبات‌هایی هستیم که از کشتی‌های نفت‌کش به عنوان سلاح سرد استفاده می‌کنند، ولی هیچ‌وقت حس عظمتِ نفگسیر تماشای چنین چیزی به بیننده دست نمی‌دهد. در عوض «ردی پلیر وان» با نماهایی مثل نمایی که وید در داخل ماشینش برای اولین‌بار با کینگ کونگ بر فراز ساختمان امپایر استیت روبه‌رو می‌شود سعی می‌کند تا یادش نرود داستان این صحنه از زاویه‌ی دید چه کسانی روایت می‌شود. همه‌ی اینها در کنار هم یعنی امکان ندارد در جریان این سکانس یاد بازی‌های ریسینگی مثل «برن‌اوت»، «نید فور اسپید» یا «اسپلیت سکند» نیافتادید. یعنی اسپیلبرگ موفق می‌شود بدون اینکه صحنه‌های آشنایی از هیچکدام از این بازی‌ها را بازسازی کند، عصاره‌ی آنها را به سینما منتقل کند. چیزی که اقتباس ویدیو گیمی مستقیمی مثل «توم ریدر» در آن شکست خورده بود.

اما هرچه سکانس مسابقه‌ی اتوموبیل‌رانی خوب است، چالش دومی که دار و دسته‌ی وید با آن روبه‌رو می‌شوند خارق‌العاده است. یکی از بهترین سکانس‌هایی که اسپیلبرگ تاکنون کارگردانی کرده است. در کتاب وید دومین سرنخ را از طریق قرار گرفتن در قالب شخصیت اصلی فیلم «بازی‌های جنگ» (WarGames) و تکرار کردن دیالوگ‌های او انجام می‌دهد. ولی اسپیلبرگ آن را در فیلم با چیزی عوض کرده است که بزرگ‌ترین غافلگیری کل فیلم است: وید و تیمش برای پیدا کردن کلید دوم باید قدم به درون هتل اورلوک از فیلم «درخشش» بگذارند. اسپیلبرگ بارها گفته است که شیفته‌ی استنلی کوبریک است و این سکانس به عنوان ادای دین باشکوه اسپیلبرگ به کوبریک این گفته را در عمل ثابت می‌کند. یکی از چیزهایی که بلاک‌باسترهای خانواده‌پسندِ اسپیلبرگ را با دیگران جدا می‌کند این است که او همیشه راهی برای تزریق تنش و استرس به درون فیلم‌هایش پیدا می‌کند. شاید فیلم‌های او کماکان کودکانه باشند، ولی به هیچ‌وجه پاستوریزه و بی‌خطر نیستند. او در سکانس اتوموبیل‌رانی این کار را از طریقِ واقعی جلوه دادن مسابقه انجام می‌دهد و در سکانس «درخشش» این کار را از طریق خب، از طریق انداختن کاراکترهایش وسط لوکیشنِ ترسناک‌ترین فیلم سینما انجام می‌دهد. اولین ویژگی سکانس «درخشش» این است که سازندگان سراغ بازسازی کامپیوتری هتل اورلوک به واقع‌گرایانه‌ترین شکل ممکن رفته‌اند. در فیلمی که سکانس‌های درون اویسیس کارتونی هستند، بخش‌های مربوط به «درخشش» به حدی با واقعیت مو نمی‌زنند که وقتی فهمیدم سازندگان لوکیشن را از صفر بازسازی نکرده‌اند و کاراکترهای کامپیوتری‌اش را روی نماهای فیلم اصلی نینداخته‌اند تعجب کردم. ما «درخشش» را با اتمسفر منحصربه‌فردش می‌شناسیم. هرچیزی به جز آن منجر به خراب شدن حسی که این صحنه می‌خواهد ایجاد کند می‌شد. پس تماشای اینکه یک سری آواتار قدم به درون دنیای «درخشش» گذاشته‌اند به خودی خود هیجان‌انگیز است. بازیگوشی اصلی اسپیلبرگ وقتی رو می‌شود که متوجه می‌شویم ایچ تا حالا «درخشش» را ندیده است. بنابراین در حالی که ما از عمق وحشتی که در این هتل جولان می‌دهد آگاهیم، ایچ آن‌قدر احمق است که توپ بیسبالی را که در فیلم اصلی دنی تورنس را به درون اتاق ۳۲۷ هدایت کرده بود دنبال می‌کند، دخترهای دوقلوی گریدی را صدا می‌کند و قصد سوار شدن در آسانسور معروف را که خون بالا می‌آورد دارد. فقط حیف که «ردی پلیر وان» با اینکه به گرفتن لایسنسِ تمام ارجاعاتش می‌نازد، ولی وقتی نوبت به نشان دادن صورتِ جک نیکلسون در حال تکه‌تکه کردن در با تبر می‌رسد، از نشان دادن آن سر باز می‌زند و هیولای اصلی «درخشش» را به یک زامبی نزول می‌دهد. اسپیلبرگ با اینکه در بازسازی بی‌نقص هتل اورلوک و المان‌های فیلم کوبریک توی خال می‌زند، اما وقتی نوبت به نشان دادن معروف‌ترین نماد این فیلم و بزرگ‌ترین آنتاگونیست و وحشتش می‌رسد جای آن را با یک زامبی عوض می‌کند؛ حرکتی که متاسفانه به‌طرز بدی اتمسفر درجه‌یکی را که ساخته بود خراب می‌کند. تمام اینها به نبردی بین مگاگوزیلا و غول آهنی روی زمین یخ‌زده‌ی سیاره‌ی قیامت و ارجاعی به پایان‌بندی «ترمیناتور ۲» ختم می‌شود که صبر و شکیبایی‌مان برای دیدن درگیری گودزیلا با دشمنانش در فیلم‌های لجندری پیکچرز و توهو را سخت‌تر از قبل می‌کند.

ready player one

یکی از دلایلی که تا حالا فقط درباره‌ی اکشن‌ها صحبت کردم به خاطر این است که اگر اکشن‌های «ردی پلیر وان»‌ را ازش بگیریم، چیزی برای عرضه ندارد. یکی از بزرگ‌ترین کمبودهای کتاب که انتقادات زیادی را به آن وارد کرده است و باعث شد که از مطالعه‌اش لذتی که باید می‌بردم را نبرم به ضعف در شخصیت‌پردازی مربوط می‌شود. برخلاف آثار دهه‌ی هشتادی مُدرنی مثل «چیزهای عجیب‌تر»، «او تعقیب می‌کند» (It Follows)، «مهمان» (The Guest) و «خرابه‌ی آبی» (The Blue Ruin) که از ویژگی‌های سینمای آن دوران برای شخصیت‌پردازی، کلیشه‌زدایی و غافلگیری استفاده می‌کنند، تنها چیزی که «ردی پلیر وان» درباره‌ی شخصیت‌پردازی می‌داند این است که یک سری از علاقه‌مندی‌های کاراکترها را پشت سر هم ردیف کند که هیچ اطلاعاتی درباره‌ی خود آن شخصیت بهمان نمی‌دهد. حالا این را مقایسه کنید با نحوه‌ی استفاده «چیزهای عجیب‌تر» از بازی «سیاه‌چاله‌ها و اژدهایان». از این بازی فقط به عنوان یکی از علاقه‌مندی‌های دار و دسته‌ی مایک استفاده نمی‌شود، بلکه نویسندگان از آن نه تنها برای توضیح دنیاشان استفاده می‌کنند، بلکه اتفاقات آینده را زمینه‌چینی می‌کنند، اسطوره‌شناسی دنیا را توضیح می‌دهند، شخصیت‌پردازی می‌کنند، روابط بین کاراکترها را پرداخت می‌کنند و همچنین یک بازی فانتزی را از طریق متصل کردن به وحشت‌های واقعی، به یک بازی جدی تغییر می‌دهند. این مشکل یکراست از کتاب به فیلم منتقل شده است و از آنجایی که فیلم حتی فضا و وقت کافی برای تمرکز نصفه و نیمه‌ی کتاب روی کاراکترها را هم ندارد، نتیجه کاراکترهایی هستند که فقط ابزارهایی برای جلو بردن پلات هستند. این را مقایسه کنید با مثلا انیمیشن «لگو مووی» که به همان اندازه که بتمن و سوپرمن و واندر وومن دارد، به همان اندازه هم شخصیت‌های جدید خلق می‌کند و به این ترتیب به ترکیب دقیقی بین نوستالزی و استفاده از برندهای قدیمی و خلاقیت و تازگی دست پیدا می‌کند که اتفاقا تم اصلی فیلم هم است. همچنین در کتاب وقت زیادی به پرداخت رابطه‌ی عاشقانه‌ی وید و سامانتا اختصاص داده می‌شود. بنابراین وقتی وید در فیلم در همان اولین دیدارشان در دنیای واقعی عشقش را به سامانتا ابراز می‌کند، این اتفاق آن‌قدر شتاب‌زده رخ می‌دهد که به جای اینکه طبیعی احساس شود، خجالت‌آور است. یا مثلا ما متوجه می‌شویم که سامانتا عضو یک گروه شورشی علیه نیروهای آی‌.اُ.آی است، ولی دقیقا چه گروه آنارشیستی؟ فیلم آن‌قدر سریع از روی این موضوع می‌گذرد که معلوم نیست اصلا هدفش از معرفی کردن آن چه بوده است.

تغییر آواتارهای برخی کاراکترها در فیلم در مقایسه با کتاب هم ‌بی‌دلیل است. مثلا از یک طرف ما متوجه می‌شویم که سامانتا از ماه‌گرفتگی روی صورتش خجالت می‌کشد، ولی از طرف دیگر می‌بینیم که وید با وجود اینکه آواتارِ سامانتا در اویسیس شبیه لوبیا در انیمیشن «رنگو» است، ولی با این حال یک دل نه صد دل عاشقش می‌شود. اگر سامانتا در اویسیس زیباتر از دنیای واقعی بود، آن وقت می‌شد تصمیم وید برای اهمیت ندادن به ماه‌گرفتگی سامانتا را قبول کرد. از طرف دیگر آواتار ایچ در کتاب به عنوان یک پسر سفید‌پوست خوش‌تیپ است. در حالی که خود واقعی‌اش دختر  سیاه‌پوستی است که گرایش متفاوتی دارد. پس او در پایین‌ترین سطح اقلیت‌های جامعه قرار می‌گیرد. او در دنیای واقعی دل خوشی از هویت واقعی‌اش ندارد. پس تعجبی ندارد که آواتار کاملا متضادی را برای خودش انتخاب کرده است. اما ایچ در فیلم یک اُرک سایبورگ سیاه‌پوست است. در نتیجه افشای هویت واقعی او هیچ ضربه‌ی دراماتیکی ندارد. یا مشکلات منطقی‌ای مثل جایی که نولان سورنتو برای کشتنِ وید سر از محل زندگی‌اش در می‌آورد، اما همسایه‌ها جلوی او ایستادگی می‌کنند. با این حال به محض اینکه سورنتو تفنگش را در می‌آورد، همه بی‌خیال می‌شوند و راه را باز می‌کنند تا کسی که در محل زندگی‌شان بمب گذاشته بود با خیال راحت برود و وید را به قتل برساند! اما شاید بزرگ‌ترین لغزش فیلم از لحاظ داستانی این است که داستان حول و حوش نجات اویسیس می‌چرخد، نه دنیای واقعی. قضیه از این قرار است که در ابتدای فیلم متوجه می‌شویم که «ردی پلیر وان» در یک دنیای دستوپیایی سایبرپانک جریان دارد. دنیای که در آن جامعه به بیراهه کشیده شده است و تکنولوژی به جای اینکه به بهتر شدن آن کمک کند، سبب بدتر شدن اوضاع شده است. از قرار معلم اویسیس این توانایی را به مردم می‌دهد تا از دنیای درب و داغان واقعی فرار کنند و به فانتزی درون هدست‌های واقعیت مجازی‌شان پناه ببرند. در نتیجه اویسیس باعث شده تا انسان‌ها به جای حل کردن مشکلاتشان، از آنها فرار کنند. بنابراین اویسیس به عنوان وسیله‌ای معرفی می‌شود که به همان اندازه که لذت‌بخش است، به همان اندازه هم خانمان‌سوز است. اویسیس یک‌جورهایی حکم نسخه‌ی پیشرفته‌ی تلگرام حال حاضرمان را دارد. یک موضوع جدید انتخاب می‌کنیم، چندتا جوک درست می‌کنیم، چندتا فیلم بامزه می‌بینیم، یک ذره اعتراض می‌کنیم، فراموش می‌کنیم و بعد سراغ موضوع بعدی می‌رویم و این روند را تکرار می‌کنیم. چیزی در دنیای واقعی تغییر نمی‌کند.

معمولا صداگذاری در سینما دست‌کم گرفته می‌شود. ولی صدا به اندازه‌ی تصویر برای داستانگویی اهمیت دارد و سکانس اتوموبیل‌رانی «ردی پلیر وان» یکی از نمونه‌های واضح آن است

اولین سکانس فیلم با نماهایی از همسایه‌های وید که تمامشان یک هدست واقعیت مجازی به صورت زده‌اند و در حال بازی کردن هستند آغاز می‌شود. صحنه‌ای که انگار متعلق به یکی از تاریک‌ترین اپیزودهای سریال «آینه‌ی سیاه» (Black Mirror) است؛ دنیایی که مردم طوری توسط تکنولوژی‌های وسوسه‌کننده‌شان گول خورده‌اند که همچون یک سری زامبی وسط خانه‌‌های کوچکشان بالا و پایین می‌پرند. این صحنه نمونه‌ی بارز یک دنیای دستوپیایی است. یعنی نه دنیایی که بد شده است، بلکه دنیایی که ساکنانش علاقه‌ای به درست کردن اوضاع آن ندارند. مشکل از جایی پدیدار می‌شود که خود فیلم به جنبه‌ی ترسناکش اعتقاد ندارد. در طول فیلم در کنار لذت بردن از اکشن‌های پرزرق و برقش، سوالاتی از وضعیت مردم در دنیای واقعی ذهنم را مشغول کرده بود: آیا مردم دارند از گرسنگی می‌میرند؟ آیا کسانی که توانایی خرید کنسول اویسیس را ندارند مجبور هستند بدون وسیله‌ای برای فرار از واقعیت سخت اطرافشان زندگی کنند؟ چه چیزی دنیا را به این روز انداخته است؟ چرا کسی فکر نمی‌کند که اوضاع درست‌شدنی نیست؟ اینکه همه دنیای ویران شده‌شان را رها کرده‌اند و به دنیای زیبای آنسوی هدست‌هایشان کوچ کرده‌اند وحشتناک نیست؟ وید و دار و دسته‌اش در حالی برای نجات دادن اویسیس از دست نیروهای آی.اُ.آی سگ‌دو می‌زنند که نجات اویسیس تغییری در وضعیت دنیای واقعی ایجاد نمی‌کند. در نتیجه برخلاف داستان‌های دستوپیایی نوجوان‌محوری مثل «دونده‌ی هزارتو» و «هانگر گیمز» که بچه‌ها سعی می‌کنند تا دنیای نابود شده توسط بزرگ‌ترها را نجات بدهند، در اینجا فیلم ازمان می‌خواهد تا برای حفظ دنیایی «آینه‌ سیاه»‌وار از قهرمانان‌مان حمایت کنیم و برای پیروزی‌شان هورا بکشیم. اگرچه در پایان فیلم اشاره‌ی نصفه و نیمه‌ای به اینکه بهتر است هر از گاهی هدست‌مان را از سر برداریم و نگاهی به دنیای واقعی اطراف‌مان بیاندازیم می‌شود ولی در نهایت وضعیت دنیای واقعی در انتهای فیلم هیچ فرقی با ابتدای فیلم ندارد. از یک طرف می‌توان گفت اینکه یک فیلم دستوپیایی روی بخش دستوپیایی‌اش تمرکز نمی‌کند و وحشتِ حاصل از غرق شدن در فرهنگ عامه و عدم توجه به دنیای واقعی را به تصویر نمی‌کشد یک ضعف خیلی بزرگ محسوب می‌شود. ولی از طرف دیگر احساس می‌کنم اسپیلبرگ از قصد چنین پایانی را برایمان در نظر گرفته است. او از این طریق قصد داشته تا اشاره‌ای فرامتنی به وضعیت حال حاضر هالیوود و جایگاه استودیوها و سینماروها کند. چه می‌شود اگر اسپیلبرگ به وسیله‌ی «ردی پلیر وان» قصد ابراز ناراحتی‌اش نسبت به وضعیتِ حال حاضر هالیوود را داشته باشد. بالاخره داریم درباره‌ی یک بلاک‌باستر استودیویی صحبت می‌کنیم که درباره‌‌ی شرکتی شدن بلاک‌باسترها است که توسط کسی کارگردانی شده است که بلاک‌باسترها را اختراع کرده است.

ready player one

در نگاه اول «ردی پلیر وان» فیلمی درباره‌ی جشن گرفتنِ فرهنگ عامه است، اما وقتی کمی بیشتر در آن عمیق می‌شویم می‌بینیم عکسش حقیقت دارد. یک فیلم استودیویی درباره‌ی بحران اصالت و کمبود محصولات اورجینال در فضای فیلمسازی استودیویی امروز. اسپیلبرگ از طریق «ردی پلیر وان» آینده‌ی تیره و تاریکی را به تصویر می‌کشد که در آن فرهنگ عامه برای زنده ماندن در حال جویدن و قورت دادن خودش است. فیلم اگرچه به قدرت هیجان‌انگیز رویارویی غول آهنی و مگاگودزیلا اشاره می‌کند، ولی همزمان به این نکته‌ی غم‌انگیز هم اشاره می‌کند که بازآفرینی دوباره و دوباره‌ی برندها به کار مهم‌تری نسبت به خلاقیت به خرج دادن تبدیل شده است. زمانی که صحبت کردن طرفداران درباره‌ی ایستر اِگ‌های «بتمن علیه سوپرمن» و «بلک پنتر»، جای روایت یک داستان شخصی را گرفته است. «ردی پلیر وان» در دنیایی جریان دارد که خلاقیت جای خودش را به شناختنِ آی‌پی‌های قدیمی داده است. عشق جای خودش را به وسواس داده است. اویسیس جایی است که انگار بر پایه‌ی سکانس‌های پسا-تیتراژ فیلم‌های مارول ساخته شده است. اویسیس خیلی شبیه به هالیوود است. کارخانه‌ی فیلمسازی غول‌پیکری که توسط رویاپردازان واقعی پایه‌گذاری شده است، اما بعدا به جایی تبدیل شده است که مشتریانش به معنای واقعی کلمه بعد از مرگ همچون گلوله‌ای از سکه‌های پول منفجر می‌شوند. هدف کاربران اویسیس این است تا ابد آی‌پی‌های قدیمی را بازآفرینی کند، اما اجاز‌ه‌ی ارائه‌ی چیزی جدید را ندارند. اویسیس جایی است که فرهنگ عامه به نمادهایی خالی از عشق نزول کرده است. جایی که یک شرکت شرور قصد به دست گرفتن کنترل آن را دارد تا تبلیغات‌هایش را در صورت کاربرانش بچپاند (تبلیغات‌های «ترنسفومرها» و «پاور رنجرز» را به یاد بیاورید) و خریدهای درون‌برنامه‌ای به بازی اضافه کند. همچنین همین که ایچ غول آهنی را به یک ماشین کشتار جمعی تبدیل می‌کند نشان می‌‌دهد که او واقعا پیام ضدجنگ انیمیشن کلاسیک برد برد را درک نکرده است (پایان‌بندی «بتمن علیه سوپرمن» و کشت و کشتاری که بتمن راه می‌اندازد را به خاطر می‌آورید؟). «ردی پلیر وان» با وجود تمام حس شگفت‌انگیزی که دارد، درباره‌ی دنیای ترسناکی است که آی‌پی به‌طور کامل رویاپردازی را بلعیده است و پشت سر آروغ زده است. همان رویاپردازی اولیه که آی‌پی بدون آن وجود خارجی نداشت. اویسیس دنیای فانتزی حاضر و آماده‌ای را در اختیار مردم قرار می‌دهد که باعث می‌شود آنها دنیای واقعی را نادیده بگیرند. همین که هالیوود آی‌پی‌های آشنای حاضر و آماده را با بسته‌بندی‌های جدید عرضه می‌کند یعنی مردم خیلی راحت می‌توانند اجناس نو و واقعی را نادیده بگیرند. انگار شعار هالیوود این است: به مخاطبان همان چیزی که فکر می‌کنند می‌خواهند را بده تا فراموش کنند واقعا به چه چیزی نیاز دارند. یکی مثل استودیوی ایلومینیشن با قدرت چهارتا مینیون، آن‌قدر انیمیشن بی‌کیفیت عرضه کرده است که بعضی‌وقت‌ها تماشای اینکه یک استودیو چگونه قادر است انتظارات مردم را پایین بیاورد ترسناک می‌شود.

مهم نیست چقدر تماشای تک‌تک ابرقهرمانان بزرگ مارول در یک نما در «اونجرز» هیجان‌انگیز است، حقیقت این است که روبه‌رو شدن با سینمای جریان اصلی که به دنباله‌ها و ریبوت‌ها و بازسازی‌ها و اقتباس‌های کامیک‌بوکی محدود شده است ترسناک است. اگرچه اسپیلبرگ چپ و راست در کتاب ارنست کلاین نام برده می‌شود، ولی تا آنجایی که می‌دانم هیچ ارجاعی از آثار خود اسپیلبرگ در فیلم وجود ندارد. تصورش سخت است. کسی که تمام نمادهایی که ساخته است به تنهایی می‌توانند سوژه‌ی یک فیلم باشند، از هیچکدام از آنها استفاده نکرده است. از یک طرف خود اسپیلبرگ در مصاحبه‌هایش گفته است که او از این طریق قصد ارجاع به آثار دیگران را داشته است و اسپیلبرگ آن‌قدر شناخته شده است که نیازی به تشویق شدن دوباره‌ی آثار او وجود ندارد، ولی از طرف دیگر «ردی پلیر وان» در دنیایی جریان دارد که استیون اسپیلبرگ در آن وجود ندارد و سیستم فیلمسازی هالیوود که اجازه‌ی نوآوری و آزادی عمل به فیلمسازان جوان را نمی‌دهد جلوی جایگزین شدن او توسط دیگران را هم گرفته است. نکته‌ی غم‌انگیز ماجرا این است که در این سناریو هیچ قهرمانی وجود ندارد. از یک طرف نولان سورنتو به عنوان رییس یک کمپانی شرور می‌خواهد کنترل دنیای گیک‌ها را به دست بگیرد تا بتواند به شکل راحت‌تر و گسترده‌‌تری از آن سوءاستفاده کند و از طرف دیگر قهرمان داستان پسربچه‌ای است که تنها حرکتی که برای کمتر کردن اعتیاد مردم به اویسیس به ذهنش می‌رسد این است که آن را دو روز در هفته تعطیل کند. درست مثل وضعیت حال حاضر هالیوود، در یک طرف میدان زیاده‌خواهی و طمع استودیوها قرار دارد و در طرف دیگر ساده‌لوحی مخاطبان. قهرمان می‌خواهد به بازی کردن ادامه بدهد و نولان سورنتو می‌خواهد از آن پول در بیاورد. هیچکس پتانسیل نفهته‌ای را که اویسیس برای خلق و نوآوری دارد نمی‌بیند. هیچکس علاقه‌ای به رویاپردازی ندارد. در نهایت دنیای هالیدی به جای اینکه به زمین باروری برای کشت محصولات نو تبدیل شود، در گیر و دار فرهنگ عامه‌ی دهه‌ی هشتاد ادامه خواهد یافت. با توجه به حسرتی که در صدای هالیدی در سکانس آخرش احساس می‌شود، به نظر می‌رسد این چیزی نیست که او بخواهد. هالیدی در نهایت در مقابل نسلی تسلیم می‌شود که اگرچه تمام چیزهای موردعلاقه‌ی او را حفظ هستند، ولی علاقه‌ای برای ساختنِ مخلوقات خودشان ندارند. شاید من اشتباهی برداشت کرده باشم، ولی شاید هم اسپیلبرگ از طریق تنها زبانی که می‌شناسد، زبان سینما می‌خواهد به بزرگ‌ترین ناراحتی‌اش درباره‌ی مسیری که هالیوود در سال‌های اخیر پیش گرفته است اشاره کند. «ردی پلیر وان»‌ به همان اندازه که نوستالژی را در آغوش می‌کشد، به همان اندازه هم هشدار می‌دهد که نوستالژی‌زدگی جلوی پیشرفت و ساختن نوستالژی‌های جدید برای آیندگان را می‌گیرد. یا شاید هم با این حرف‌ها می‌خواهم خودم را راضی کنم که اسپیلبرگ به‌طور غیرمستقیم حرفی برای گفتن داشته است و کمبودهای فیلم را توجیه کنم. هرچه هست، «ردی پلیر وان» فیلم متزلزلی است که اگرچه بازگشت تمام‌عیاری برای اسپیلبرگ محسوب نمی‌شود، ولی یک ناامیدی تمام‌عیار هم از آب در نیامده است. شخصیت‌پردازی و داستانگویی شلخته و پرت و پلای فیلم جای کار بیشتری داشته است، ولی خوشبختانه سکانس‌های اکشن و حس ماجراجویانه‌ی اسپیلبرگی‌اش آن‌قدر خوب از آب در آمده‌اند که جلوی فروپاشی کامل فیلم را بگیرند و کاری کنند تا در دورانِ سرکوب بلاک‌باسترهای پاپ‌کورنی واقعی، روبه‌رو شدن با یکی از آنها را غنیمت بشماریم. هرچند ناکامل.

برای تماشای آنلاین فیلم Ready Player One به وب‌سایت فیلیمو مراجعه کنید



منبع نقد

گرد آوری : http://www.filme.ir

نقد فیلم Ready Player One – ردی پلیر وان

movie – Movie Review – نقد فیلم – امتیاز فیلم – اخبار فیلم – لینک فیلم – عکس فیلم – سریال – بازیگر

The post مجله نقد: نقد فیلم Ready Player One – ردی پلیر وان + عکس appeared first on فیلم.

فروش مجموعه «دنیای ژوراسیک» از ۴ میلیارد دلار گذشت

دیدگاه‌ها برای فروش مجموعه «دنیای ژوراسیک» از ۴ میلیارد دلار گذشت بسته هستند

فروش مجموعه «دنیای ژوراسیک» از ۴ میلیارد دلار گذشت

با اکران قسمت پنجم مجموعه «دنیای ژوراسیک» در کشور چین، مجموع فروش این پنج فیلم از ۴ میلیارد دلار فراتر رفت.

 

فروش مجموعه «دنیای ژوراسیک» از ۴ میلیارد دلار گذشت

فیلم «دنیای ژوراسیک: سقوط پادشاهی» که دنباله‌ای بر فیلم «دنیای ژوراسیک» و پنجمین قسمت از این مجموعه فیلم علمی-تخیلی است با آغاز اکران خود در سینماهای چین ۱۱۲ میلیون فروخت تا مجموع فروش بین‌المللی خود را به ۳۷۰ میلیون دلار برساند و در مجموع فروش پنج قسمت از مجموعه فیلم‌های «ژوراسیک» را از مرز چهار میلیارد دلار فراتر ببرد.

این فیلم به کارگردانی «خوان آنتونیو بایونا» به زودی در گیشه آمریکای شمالی، آمریکای لاتین و استرالیا نیز اکران خود را آغاز می‌کند.

اولین قسمت از این مجموعه فیلم با عنوان «پارک ژوراسیک» در سال ۱۹۹۳ به کارگردانی «استیون اسپیلبرگ» به سینما آمد و به فروش بیش از یک میلیارد دلار دست یافت.

 

«اسپیلبرگ» در سال ۱۹۹۷ فیلم «پارک ژوراسیک: دنیای گمشده» را ساخت که درنهایت به فروش جهانی ۶۱۸ میلیون دلار دست یافت.

«پارک ژوراسیک ۳» ساخته «جو جانسون» در سال ۲۰۰۱ به سینما آمد و فروش ۳۶۸ میلیون دلار را رقم زد اما در سال ۲۰۱۵ «دنیای ژوراسیک» به کارگردانی «کالین ترورو» به فروش جهانی چشمگیر ۱.۶۷ میلیارد دلار رسید و پرفروش‌ترین فیلم این مجموعه نام گرفت.

«دنیای ژوراسیک: سقوط پادشاهی» جدیدترین فیلم از این مجموعه که تاکنون در ۵۱ بازار خارجی اکران شده از هفته آینده اکران خود را در سینماهای آمریکای شمالی آغاز می‌کند.

نوشته فروش مجموعه «دنیای ژوراسیک» از ۴ میلیارد دلار گذشت اولین بار در دانلود فیلم جدید | دانلود مووی. پدیدار شد.

«پلنگ سیاه» و «چیزهای عجیب‌تر» جوایز ام تی وی را درو کردند

دیدگاه‌ها برای «پلنگ سیاه» و «چیزهای عجیب‌تر» جوایز ام تی وی را درو کردند بسته هستند

«پلنگ سیاه» و «چیزهای عجیب‌تر» جوایز ام تی وی را درو کردند

شب گذشته فیلم ابرقهرمانی «پلنگ سیاه» و سریال نوستالژیک

«چیزهای عجیب تر» که داستانش در دهه 1980 می‌گذرد، بیش‌ترین جوایز سینمایی و تلویزیونی ام تی وی را به خانه بردند.

 

شب گذشته فیلم ابرقهرمانی «پلنگ سیاه» و سریال نوستالژیک «چیزهای عجیب تر» که داستانش در دهه 1980 می‌گذرد، بیش‌ترین جوایز سینمایی و تلویزیونی ام تی وی را به خانه بردند.

 

تیفانی هدیش کمدین و بازیگر 38 ساله امریکایی اجرای این مراسم را بر عهده داشت و خودش هم با دریافت جایزه بهترین اجرای کمدی برای فیلم «سفر دختران» تقدیر شد.

 

چادویک بوزمن همزمان جایزه دو رشته شامل بهترین قهرمان و بهترین اجرای سینمایی را دریافت کرد، در حالی‌که مایکل بی. جردن ستاره «پلنگ سیاه» جایزه بهترین شخصیت شرور را به خود اختصاص داد.

به نوشته هالیوود ریپورتر، سریال «چیزهای عجیب‌تر» با بُرد سه جایزه از جمله بهترین سریال تلویزیونی مراسم دیشب را ترک کرد. میلی بابی براون بازیگر نقش «ال / ایلون» موفق به دریافت جایزه بهترین اجرای تلویزیونی شد و نوآ اشنپ بازیگر نقش «ویل بایرز» جایزه ترسناک‌ترین اجرا را از آن خود کرد.

مایکل بی. جردن که اولین بار با بازی در درام ورزشی «کرید» – دنباله جداگانه مجموعه فیلم‌های «راکی» – به شهرت رسید، جایزه ام تی وی بهترین ضد قهرمان / شخصیت شرور را برای ایفای نقش در «پلنگ سیاه» به دست آورد. جردن که برای دریافت جایزه‌اش روی صحنه آمده بود با رزان بار شوخی کرد و به طعنه گفت: «غافلگیر شدم که جایزه بهترین شخصیت شرور را بردم. شک نداشتم این جایزه به رزان می‌رسد.»

هنرپیشه سریال «رزان» مدتی پیش در توییتی نژادپرستانه یکی از دستیاران سیاهپوست رئیس جمهوری سابق آمریکا را با میمون مقایسه کرده بود. او از هواداران دونالد ترامپ است و اتفاقا در سریالش هم نقش یکی از طرفداران رئیس جمهوری آمریکا را بازی می‌کند. سریال «رزان» به مدت ده سال تا ۱۹۹۷ از شبکه ای بی سی پخش می‌شد.

 

به تازگی تهیه‌کنندگان این شبکه تلویزیونی با جمع کردن هنرپیشه‌های سابق، به نوعی ادامه سریال را ساختند. فصل اول از دوره جدید این سریال از تلویزیون پخش شد اما به دلیل بدنامی اخیر این کمدین در فضای رسانه، ای بی سی تولید فصل دوم را لغو کرده است.

نوشته «پلنگ سیاه» و «چیزهای عجیب‌تر» جوایز ام تی وی را درو کردند اولین بار در دانلود فیلم جدید | دانلود مووی. پدیدار شد.

Page 20 of 3,845« First...10...1819202122...304050...Last »